Faktoring a koszty uzyskania przychodu — rozliczenie podatkowe

Poradnik jest dla przedsiębiorców, właścicieli spółek i księgowych, którzy korzystają z faktoringu i muszą rozliczyć go w podatku dochodowym — w PIT albo w CIT. Odpowiada wprost na pytanie, co jest kosztem uzyskania przychodu przy faktoringu, kiedy powstaje przychód i kogo naprawdę dotyczy limit kosztów finansowania dłużnego.

Punktem odniesienia jest interpretacja ogólna Ministra Finansów z 15 lutego 2021 r. oraz późniejsze interpretacje indywidualne Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej. Opisujemy zasady ogólne. Materiał ma charakter informacyjny i nie zastępuje porady podatkowej — konkretny przypadek, zwłaszcza nietypowy model umowy lub transakcje zagraniczne, warto potwierdzić z księgowym albo doradcą podatkowym.

Jak działa faktoring — krótkie przypomnienie

Faktoring to usługa, w ramach której sprzedajesz firmie faktoringowej swoje faktury z odroczonym terminem płatności. FaktorFaktor — firma faktoringowa, która kupuje Twoje faktury i wypłaca za nie pieniądze przed terminem. wypłaca Ci większość kwoty od razu i pobiera za to wynagrodzenie. Umowa faktoringu jest umową nienazwaną w polskim prawie, a jej trzonem jest przelew wierzytelności z art. 509 Kodeksu cywilnego. Wraz z wierzytelnościąWierzytelność — prawo do żądania zapłaty. Masz je wobec każdego, kto nie zapłacił Ci faktury. na nabywcę przechodzą wszelkie związane z nią prawa, w szczególności roszczenie o zapłatę.

Warianty różnią się przede wszystkim tym, kto ponosi ryzyko niezapłaconej faktury i czy dłużnik w ogóle wie o cesjiCesja — przeniesienie prawa do zapłaty z faktury na faktora. Dłużnik zostaje ten sam, zmienia się tylko to, komu ma zapłacić.:

• Faktoring pełnyFaktoring pełny — faktor bierze na siebie ryzyko. Gdy kontrahent nie zapłaci, nie oddajesz pieniędzy. (właściwy) — przenosi ryzyko niewypłacalnościNiewypłacalność — stan, w którym firma nie ma z czego spłacać długów. Przed tym chroni faktoring pełny. na faktora; jeśli kontrahent nie zapłaci, to problem faktora.
• Faktoring niepełnyFaktoring niepełny — faktor finansuje fakturę, ale nie bierze na siebie ryzyka braku zapłaty. Gdy kontrahent nie zapłaci, zwracasz faktorowi zaliczkę. — nie przenosi tego ryzyka, więc w razie braku zapłaty oddajesz zaliczkęZaliczka — część kwoty z faktury, którą faktor wypłaca Ci od razu. Resztę dostajesz, gdy kontrahent zapłaci..
• Faktoring mieszanyFaktoring mieszany — ryzyko dzielisz z faktorem. Do pewnej kwoty odpowiada on, powyżej Ty. — dzieli ryzyko między faktora a faktorantaFaktorant — firma, która sprzedaje faktury faktorowi. To Ty, jeśli korzystasz z faktoringu..
• Faktoring cichyFaktoring cichy — kontrahent nie wie, że korzystasz z faktoringu. Płaci na zwykłe konto. — nie informuje dłużnika o cesji; przepisy nie wymagają jego zgody, chyba że sprzeciwia się to ustawie, zastrzeżeniu umownemu albo właściwości zobowiązania.
• Faktoring odwrotnyFaktoring odwrotny — faktor płaci Twoim dostawcom za Ciebie. Ty oddajesz mu pieniądze później, w ustalonym terminie. — finansuje dostawców przez odbiorców i służy poprawie płynności w łańcuchu dostaw.

Z punktu widzenia podatku dochodowego liczą się dwa elementy: sama cesja, czyli zbycie wierzytelności na rzecz podmiotu trzeciego, oraz wynagrodzenie faktora. Wariant ryzyka wpływa na księgowanie, ale nie zmienia podstawowej zasady powstawania przychodu i kosztu.

Faktoring a koszty uzyskania przychodu — zasady ogólne

Koszty faktoringu są kosztem uzyskania przychodu. Warunek jest jeden: muszą spełniać ogólną definicję z art. 15 ust. 1 ustawy o CIT (analogicznie w PIT) i nie mogą być wymienione w katalogu wyłączeń z art. 16 ust. 1.

Kosztami uzyskania przychodów są wydatki poniesione w celu osiągnięcia przychodów albo zachowania lub zabezpieczenia ich źródła, powiązane z prowadzoną przez podatnika działalnością gospodarczą. Przekładając to na faktoring: firma, która dzięki szybszemu dostępowi do gotówki unika zatorów płatniczychZator płatniczy — firma nie płaci swoim dostawcom, bo sama nie dostała zapłaty od odbiorców. Opóźnienie przenosi się w dół łańcucha dostaw. i może realizować nowe kontrakty, ponosi wydatek w celu osiągnięcia przychodów — taki wydatek spełnia definicję kosztu.

ProwizjeProwizja — opłata faktora za finansowanie faktury. Liczy się ją od kwoty faktury, w procentach. i dyskontoDyskonto — potrącenie z góry za to, że pieniądze dostajesz wcześniej niż w terminie zapłaty. Im dłuższy czas i wyższe ryzyko, tym większe potrącenie. nie mają przy tym w podatku dochodowym odrębnej regulacji. Rozlicza się je na zasadach ogólnych, tak jak każdy inny wydatek służący osiągnięciu, zachowaniu lub zabezpieczeniu źródła przychodów.^[1] W ramach umowy faktoringu pojawiają się dwa poziomy rozliczeń istotne dla celów podatku dochodowego:

1. przychód i koszt z tytułu sprzedaży wierzytelności własnych faktorowi,
2. koszt samej usługi, czyli opłaty dla faktora — prowizja, odsetki, opłaty stałe i administracyjne.

Kosztem podatkowym przy cesji jest kwota brutto wierzytelności, jeśli wcześniej opodatkowałeś ją jako przychód należny. Brutto oznacza tu kwotę z faktury łącznie z VAT należnym.

Sposób rozliczenia jest co do zasady taki sam w CIT i w PIT. Różnica dotyczy limitu kosztów finansowania dłużnego z art. 15c ustawy o CIT, który obowiązuje wyłącznie podatników CIT spełniających określone progi. Przedsiębiorcy na PIT liniowym albo na skali tego limitu nie mają, a sama usługa jest dla nich dziś szeroko dostępna. 27 z 35 firm faktoringowych ma w ofercie produkt wprost dostępny dla jednoosobowych działalności gospodarczych.^[2]

Sprzedaż wierzytelności faktorowi jako odrębny przychód

Sprzedaż wierzytelności własnej w ramach faktoringu to osobne zdarzenie gospodarcze — odrębne od pierwotnej sprzedaży towarów lub usług. Potwierdza to interpretacja ogólna Ministra Finansów z 15 lutego 2021 r. oraz liczne interpretacje indywidualne.

Przychód podatkowy powstaje w momencie sprzedaży wierzytelności faktorowi. Jeśli faktura opiewa na 10 000 zł brutto, a sprzedajesz ją faktorowi za 9 700 zł, to 9 700 zł stanowi nowy przychód z tytułu odpłatnego zbycia wierzytelności. Moment powstania przychodu wiąże się z dokonaniem cesji, a nie z zapłatą od Twojego klienta.

Otrzymanie środków od faktora to nie „spłata” długu przez Twojego klienta. To zapłata z tytułu zbycia wierzytelności na rzecz faktora i nie powstaje przy niej drugi raz przychód z pierwotnej transakcji. Konsekwencja: zbycie wierzytelności nie zmienia podstawy opodatkowania VAT faktoranta — VAT od pierwotnej transakcji rozliczyłeś wcześniej.

Zasada obowiązuje niezależnie od wariantu usługi

Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej odrzucił argument, jakoby w faktoringu niepełnym — z regresemRegres — prawo faktora, żeby zażądać od Ciebie zwrotu wypłaconej zaliczki, gdy kontrahent nie zapłaci faktury., gdzie przelew nie jest definitywny — odrębny przychód i koszt w ogóle nie powstawały.^[3]

Przy faktoringu pełnym wychodzisz z relacji z dłużnikiem: faktor przejmuje ryzyko i nabytą wierzytelność realizuje we własnym zakresie. Przy faktoringu z regresem, jeśli tak stanowi umowa, możesz mieć obowiązek zwrotu zaliczki. Te różnice wpływają na moment księgowania, ale nie zmieniają zasady — cesja na rzecz faktora generuje odrębny przychód podatkowy.

W związku z umową faktoringu zmienia się też stosunek prawny wobec dłużnika: po cesji wierzycielem jest faktor, a nie Ty. Warto o tym pamiętać przy uzgadnianiu sald z kontrahentami.

Interpretacja ogólna Ministra Finansów z 15 lutego 2021 r.

Interpretacja ogólna Ministra Finansów, Funduszy i Polityki Regionalnej z 15 lutego 2021 r. (sygn. DD5.8201.11.2020) ujednoliciła podejście organów do rozliczania kosztów przy zbyciu wierzytelności własnych w ramach faktoringu.

Przed 2021 r. organy częściej odmawiały prawa do zaliczenia pełnej wartości brutto wierzytelnościWartość brutto wierzytelności — kwota z faktury razem z VAT, nie sama kwota netto. Tę wartość liczysz przy sprzedaży faktury faktorowi. do kosztów podatkowych, zwłaszcza gdy na transakcji nie powstawała „strata” w rozumieniu fiskusa. Linia interpretacyjna nie była spójna i podatnicy musieli każdorazowo występować o indywidualną ochronę.

Interpretacja przesądziła dwie rzeczy naraz:

• Wartość wierzytelności — faktorant zbywający wierzytelność własną zalicza do kosztów pełną wartość nominalną, brutto z VAT, a nie tylko jej wartość netto.^[4]
• Wynagrodzenie faktora — oprócz wartości wierzytelności do kosztów trafia także zapłacone faktorowi wynagrodzenie — prowizja i dyskonto — również wtedy, gdy jest rozliczane przez umowne potrącenie z wypłacaną kwotą.^[4]

Interpretacja nie obejmuje jednak wszystkich sytuacji. Poza jej zakresem zostały:

• wierzytelności nieściągalne i przedawnione,
• wierzytelności z tytułu kredytu, pożyczki, obligacji i odsetek,
• sytuacje, w których na wycenę wierzytelności albo na wynagrodzenie faktora wpłynęły powiązania między stronami.^[4]

Te przypadki wymagają odrębnej analizy, a często osobnej interpretacji indywidualnej.

Interpretacja ogólna chroni podatnika od dnia publikacji, ale bywa też argumentem przy analizie wcześniejszych rozliczeń. Czy w Twoim przypadku jest podstawa do korekty deklaracji za lata poprzednie, oceni księgowy — zależy to od tego, jak rozliczałeś cesje przed 2021 r.

Koszt uzyskania przychodu przy zbyciu wierzytelności

Kosztem uzyskania przychodów przy odpłatnym zbyciu wierzytelności własnej jest co do zasady jej wartość brutto. Warunek: wierzytelność musiała być wcześniej zarachowana jako przychód należny, zgodnie z art. 12 ust. 3 ustawy o CIT lub odpowiednimi przepisami o PIT.

Art. 16 ust. 1 pkt 39 ustawy o CIT wyłącza z kosztów straty z tytułu odpłatnego zbycia wierzytelności. Wyjątek dotyczy tych, które wcześniej zarachowano jako przychód należny — wtedy strata jest kosztem, ale tylko do wysokości tej wcześniej zarachowanej kwoty.^[1] Przy faktoringu limit rzadko ma praktyczne znaczenie, bo dyskonto faktora jest ułamkiem wartości faktury.

Waluty obce i sytuacje graniczne

Przy wierzytelnościach denominowanych w walutach obcych koszt i przychód przeliczasz na złote według kursu NBP — z dnia uzyskania przychodu dla faktury i z dnia poniesienia kosztu dla sprzedaży wierzytelności. Ma to znaczenie przy faktoringu eksportowymFaktoring eksportowy — faktury dla firm za granicą. Faktor sprawdza je tak samo jak krajowe..

W sytuacjach granicznych warto wystąpić o interpretację indywidualną, bo rozstrzygnięcia potrafią się różnić w zależności od stanu faktycznego. Dotyczy to zwłaszcza wierzytelności:

• przedawnionych,
• częściowo odpisanych,
• restrukturyzowanych.

Opłaty dla faktora jako koszt podatkowy

Opłaty dla faktora — prowizja, odsetki faktoringowe, opłata przygotowawczaOpłata przygotowawcza — płacisz ją raz, na start. Liczy się od limitu, nie od faktur., abonament za limit, koszty administracyjne — co do zasady stanowią koszty uzyskania przychodu, jeśli usługa służy opodatkowanej działalności gospodarczej. Do kosztów zaliczysz również obsługę finansową faktoringu i pozostałe wydatki wynikające z umowy.

Dwa sposoby pobierania opłaty

Faktor pobiera opłaty na dwa sposoby: fakturą za usługę albo potrąceniem z wypłacanej kwoty — na przykład przelewa 9 700 zł z faktury na 10 000 zł, zatrzymując 300 zł prowizji. W podatku dochodowym obie formy to ten sam koszt, poniesiony w rozumieniu art. 15 ust. 1 ustawy o CIT.

Który model zobaczysz w umowie, zależy od faktora — podobnie jak to, jaką część faktury dostaniesz od razu. Spośród 78 ofert z deklarowanym poziomem zaliczki 35 wypłaca od razu 100% wartości faktury (pomniejszone o prowizję), a żadna nie schodzi poniżej 75%.^[2] Dla rozliczenia podatkowego sposób pobrania opłaty jest różnicą techniczną, ale dla porównania cen — zasadniczą, bo przy potrąceniu łatwiej przeoczyć rzeczywisty koszt.

Kiedy powstaje koszt podatkowy

W interpretacjach wydawanych po 2021 r. organy potwierdzają, że cała opłata dla faktora trafia do kosztów uzyskania przychodów, o ile wydatek jest właściwie udokumentowany i powiązany z opodatkowaną działalnością podatnika. Wyjątkiem bywają sytuacje, w których opłata jest w rzeczywistości elementem ukrytej dywidendy.

Moment ujęcia kosztu zależy od metody rozliczeń:

• Metoda memoriałowa — koszt powstaje w dacie poniesienia, czyli ujęcia faktury lub zaksięgowania potrącenia.
• Metoda kasowa, stosowana przez część podatników PIT — decyduje data faktycznej zapłaty.

Faktoring a limit kosztów finansowania dłużnego z art. 15c CIT

Organy podatkowe kwalifikują wynagrodzenie za faktoring jako koszty finansowania dłużnego w rozumieniu art. 15c ustawy o CIT. Definicja z ustępu 12 jest szeroka: obejmuje wszelkie koszty związane z uzyskaniem od innych podmiotów środków finansowych i z korzystaniem z nich, w tym odsetki, opłaty i prowizje.

Sam limit działa tak: nadwyżkę kosztów finansowania dłużnego ponad wyższą z dwóch kwot — 3 mln zł albo 30% podatkowej EBITDA liczonej według wzoru z ustawy — trzeba wyłączyć z kosztów uzyskania przychodów. Limit dotyczy wyłącznie podatników CIT.

Przeciętna mała firma korzystająca z faktoringu rzadko zbliża się do tych progów. Inaczej wygląda to w grupach kapitałowych i u spółek z intensywnym lewarowaniem — tam faktoring potrafi realnie skonsumować część limitu razem z kredytami i leasingiem.

Kto jest zwolniony z limitu

Warto wiedzieć, że ograniczenie działa też w drugą stronę. Zamknięty katalog „przedsiębiorstw finansowych” zwolnionych z limitu obejmuje:

• banki,
• SKOK-i,
• firmy inwestycyjne,
• ubezpieczycieli.

Niebankowych firm faktoringowych na tej liście nie ma — sam faktor podlega więc temu limitowi jak zwykły podatnik.^[1]

Spór o dyskonto: NSA kontra Dyrektor KIS

I tu zaczyna się spór, o którym warto wiedzieć przed złożeniem wniosku o interpretację. Naczelny Sąd Administracyjny orzekł, że dyskonto ponoszone przez faktoranta w faktoringu pełnym nie jest kosztem finansowania dłużnego, bo faktorant nie zaciąga długu, tylko odpłatnie zbywa własne wierzytelności.

Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej trzyma się stanowiska przeciwnego. W interpretacjach z grudnia 2025 r. i z maja 2026 r. uznał, że opłaty dla faktora stanowią koszty finansowania dłużnego niezależnie od tego, czy faktoring jest pełny, czy z regresem — o ile faktor udostępnia środki przed terminem płatności faktury. Poza definicją zostaje wyłącznie opłata za obsługę wierzytelności, których faktor nie finansuje z góry.

Praktyczny wniosek: przy faktoringu na duże kwoty, w grupach kapitałowych lub przy strukturach hybrydowych przeanalizuj wpływ na limit razem z doradcą podatkowym. Dopóki spór trwa, wniosek o interpretację indywidualną z dużym prawdopodobieństwem przyniesie odpowiedź niekorzystną, a korzystnej wykładni trzeba szukać przed sądem.

Podatek u źródła i transakcje z podmiotami powiązanymi

Standardowy faktoring krajowy — na rzecz polskiej firmy faktoringowej — nie rodzi obowiązku poboru podatku u źródła. Problem pojawia się przy faktorach zagranicznych i w relacjach z podmiotami powiązanymi.

Opłata na rzecz faktora z siedzibą za granicą bywa kwalifikowana jako odsetki lub przychody o podobnym charakterze. Wtedy należy sprawdzić, czy musisz pobrać podatek u źródła na podstawie ustawy o CIT i właściwej umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania. W interpretacji z 15 maja 2025 r. (sygn. 0111-KDIB1-1.4010.132.2025.5.MF), dotyczącej polskiej spółki korzystającej z usług niemieckiego faktora, organ zgodził się, że prowizja faktoringowa nie jest odsetkami — umowa faktoringu to umowa nienazwana i nie można jej traktować jak pożyczki.

Wynik zależy jednak od konstrukcji wynagrodzenia w konkretnej umowie. Przy płatnościach powyżej 2 mln zł rocznie na rzecz jednego kontrahenta zagranicznego dochodzą dodatkowe obowiązki:

• należyta staranność,
• oświadczenia płatnika,
• ewentualnie opinia o stosowaniu zwolnienia.

Przy podmiotach powiązanych opłata dla faktora w grupie — na przykład na rzecz wewnętrznej spółki faktoringowej — musi spełniać warunek rynkowości. Jeśli faktor to spółka zależna, fiskus może zakwestionować wysokość kosztów, powołując się na ceny transferowe lub ukrytą dywidendę. Przygotuj dokumentację opisującą, dlaczego opłaty odpowiadają warunkom rynkowym i jak przyczyniają się do uzyskania przychodu. Utrudnia to zresztą sam rynek: punktów odniesienia jest mniej, niż mogłoby się wydawać, bo większość firm w ogóle nie podaje ceny publicznie. Spośród 106 analizowanych ofert stawkę wyjściową publikuje 29.^[2]

Interpretacje indywidualne KIS — najświeższe wątki

Mimo interpretacji ogólnej podatnicy wciąż sięgają po interpretacje indywidualne, żeby potwierdzić rozliczenie konkretnych modeli. Dwa wątki z ostatnich miesięcy są warte uwagi, bo dotyczą sytuacji, o których poradniki milczą.

Podatek minimalny

Dyrektor KIS potwierdził, że przychody ze zbycia wierzytelności własnych na rzecz faktora pomniejszają podstawę opodatkowania podatkiem minimalnym z art. 24ca ustawy o CIT — również wtedy, gdy redukują ją do zera.^[5] W tej samej linii uznał wynagrodzenie faktora, łącznie z odsetkami, za koszt pośredni, który nie wypada z kalkulacji wskaźnika dochodowości.^[5]

Polska Strefa Inwestycji

Drugi wątek dotyczy firm działających w Polskiej Strefie Inwestycji. Organ stwierdził, że przychody i koszty z cesji wierzytelności przy faktoringu nie korzystają ze zwolnienia z CIT przysługującego dochodom z działalności objętej decyzją o wsparciu — także w części przypadającej na wynagrodzenie faktora.^[6] Dla spółki korzystającej ze zwolnienia strefowego to realna różnica w rachunku podatkowym.

W interpretacjach dotyczących faktoringu w grupach kapitałowych organy akcentują konieczność zachowania warunków rynkowych i skrupulatnej dokumentacji: umowa faktoringu, kalkulacja marży, analiza porównawcza. Cena usługi musi być uzasadniona jej zakresem i poziomem przejmowanego ryzyka.

Pamiętaj przy tym, że interpretacja indywidualna chroni tylko wnioskodawcę i tylko w opisanym stanie faktycznym. Cudzą możesz traktować jako wskazówkę, ale pełną ochronę da Ci własna albo dobrze udokumentowane stanowisko Twojego księgowego.

Jak ująć faktoring w księgach i podatku dochodowym

Księgowo trzymaj się dwóch kroków: najpierw rozpoznaj przychód należny z pierwotnej faktury, a osobno zaewidencjonuj sprzedaż wierzytelności i koszt usługi.

1. 1
   Rozpoznaj przychód należny z faktury pierwotnej

   Wystawiasz fakturę na 10 000 zł brutto z 60-dniowym terminem. Przychód należny (8 130 zł netto) rozpoznajesz na zasadach ogólnych, niezależnie od tego, czy fakturę sfinansujesz.
2. 2
   Zaksięguj sprzedaż wierzytelności faktorowi

   Po 7 dniach sprzedajesz fakturę faktorowi za 9 700 zł. Ta kwota to odrębny przychód podatkowy, a kosztem jest wartość brutto wierzytelności, czyli 10 000 zł.
3. 3
   Ujmij opłaty faktora osobno od kosztu wierzytelności

   Prowizję i odsetki księguj jako koszt usługi, a nie jako korektę ceny sprzedaży wierzytelności. Rozdzielenie tych pozycji ułatwia analizę i przygotowanie do ewentualnej kontroli.
4. 4
   Opisz zasady w polityce rachunkowości

   Zapisz, jak ujmujesz przychody i koszty przy cesji oraz wynagrodzenie faktora. Zmniejsza to ryzyko sporu z organem i nieporozumień wewnątrz firmy.
5. 5
   Przy większej skali sprawdź limit z art. 15c

   Zsumuj koszty finansowania dłużnego z całego roku — faktoring, kredyty, leasing — i porównaj z progiem. To jedyny moment, w którym da się jeszcze zareagować.

Archiwizuj umowy faktoringu wraz z aneksami i pilnuj harmonogramów opłat. Przed podpisaniem umowy poproś księgowego o przejrzenie projektu pod kątem tego, jak poszczególne opłaty będą kwalifikowane w podatku dochodowym — po fakcie zmiana kwalifikacji bywa trudna do obronienia.

Na co uważać przy wyborze faktoringu

Z perspektywy podatków uważaj na:

• strukturę wynagrodzenia faktora,
• zapisy o regresie,
• relacje z podmiotami powiązanymi,
• wątki zagraniczne.

To te elementy zmieniają sposób ujęcia kosztów i poziom ryzyka.

Najtańsza oferta nie zawsze jest najlepsza podatkowo. Rozbudowane pakiety opłat — za analizę kontrahentów, ubezpieczenie należności, obsługę windykacji — trzeba poprawnie zakwalifikować jako usługi. Część z nich wykracza poza zakres interpretacji ogólnej o sprzedaży wierzytelności i wymaga odrębnej argumentacji.

Uważaj też na opłaty poboczne:

• minimalną za niewykorzystany limit,
• za przedłużenie terminu finansowania,
• odsetki karne.

Co do zasady mogą być kosztem, ale organy wnikliwiej badają ich biznesowe uzasadnienie — wydatek musi być udokumentowany i powiązany z przychodem.

Utarło się, że faktoring to koszt rzędu 1% miesięcznie. To prawda tylko dla najtańszego krańca rynku — w cennikach, które analizujemy, rozpiętość samych stawek wyjściowych jest czterokrotna. Wśród 29 ofert z publikowaną stawką dolna granica wynosi od 0.9% do 4% wartości faktury za 30 dni finansowania.^[2] Dlatego warto zestawiać oferty w liczbach, a nie porównywać deklaracji marketingowych.

Regularnie porównuj warunki (koszt, model ryzyka, konstrukcję opłat) i konsultuj ich wpływ na podatki z księgowym. To najprostszy sposób, żeby faktoring poprawiał płynność, a nie dokładał problemów z fiskusem.

Najczęstsze pytania o faktoring a koszty uzyskania przychodu

Mateusz Mazurek

CEO & Founder Faktomi

Przedsiębiorca internetowy. Wydawca blogów i serwisów o tematyce biznesowej i finansowej, m.in. założyciel, wydawca i redaktor naczelny serwisu finansowego SerFin w latach 2011–2018. Od 2014 roku autor bloga finansowego ZaradnyFinansowo.pl. Twórca wirtualnego doradcy oszczędnościowego FINATIN.pl (od 2020 roku).